Keşkeleri sevmem.
Yarım kalmış hikayelerin, kırılmış kalplerin, boğazdaki düğümlerin dostudur keşke.
Onun ile başlayan cümleler tamamlandığında mutsuz eder insanı.
Çünkü hayata geçmeyen bir şeyden bahseder kişi.
Gerçekçi olmak gerekirse, pek bir işe yaradıkları söylenemez.
Peki gerçekçi olmak ne kadar gerekli?
Toz pembe mi geçiyor ömrümüz?
Hayat zaten her gün omzumuza onlarca "gerçek" yüklediğine göre,
Böyle bir ihtiyacımız var sayılmaz aslında.
O zaman, kendimden af dileyerek...
Keşke,
Gözlerine bakmasaydım, kaybolmazdım mecnun çöllerde,
Saçlarına dokunmasaydım, kalmazdım deli zindanlarda,
Ellerini tutmasaydım, düşmezdim derin uçurumlardan,
Görmeseydim seni, yanmazdım, aklımdan çıkmadığın her an, her zaman.
EG-2017
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder