Sanki ödenmemiş bir borcum var...
İçinde bulunduğum durum beni endişelendiriyor, evet. Bunca nimetin arasında "dert sahibi" olmak,
şükürsüzlüğün ta kendisi aslında. İnançlı bir insanım, kadere iman eden, ağzından "hayırlısı"
kelimesini eksik etmeyen. Buna rağmen "derdim var" diyebiliyor olmak can sıkıcı. Son zamanlarda
aklıma takılan soruyu hatırlıyorum yeniden, acaba artık o kadar da "şey" değil miyim? Gittiğim yol,
yol değil mi? Yoksa kuruntu mu yapıyorum? Allah bilir. Bu sıralar her şeyden çok, "affedilmeye"
ihtiyacım var sanırım, hiç hak etmesem de.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder