Çiçeklerin dili vardır, konuşamadıkları koca bir yalan.
Nasıl ki insan yüzünü buruşturur, çiçek de buruşur. İnsanın beti benzi atar ya, çiçek de sararıp solar.
Sevinince yüzümüz çiçek açmaz mı sahi! O da öyle işte.
Pür dikkat dinlerler bizi, rahatsız etmemek için ses çıkarmazlar sadece.
Olur olmaz karşımıza çıkarlar, bize çok sarılmak isterlerse güzel güzel kokarlar, içimize çekeriz onları.
Çiçekler pek alıngan değildirler, su vermedik diye hemen küsmezler.
Dar gelen saksılarına sessizce şükrederler.
Yalnız, çiçeği içten içe kurutan nedir bilir misiniz? Ben biliyorum.
Çiçekler sevgiyle yaşar.
Toprağında birikir verdiğiniz sevgiler.
Onları odanın görünmez köşesine ya da perdenin arkasına hapsetmeyin!
Gözünüzün önünde olsun, az güneş alıyor da olsa farketmez.
Güneşi sizin sevginiz olsun. Merhametinizle sulayın onu.
Her gün bir kere bakın en azından, sizin için açtığı tomurcuklar bunu hak ediyor ama değil mi?
Ben çiçeği birine benzeteceğim ama çıkaramadım.
Sanırım şöyle.
Herkesin hayatında bazı çiçekler vardır tarifine uyan.
Dost ise, iyi ya da kötü günde yanınızda görmek isteyeceğiniz, size enerji veren.
Sevgili ise, hayatınıza ışık olan, yolunuzu aydınlatan.
Çiçeklere iyi bakın ey insanlık!
Onlara hayattayken sıkı sıkıya sarılın, bırakmayın.
Zira, mezarlıkta yetişen çiçekler hüzünden başka birşey getirmez.
O saatten sonra onları merhametinizle değil, gözyaşlarınızla sulamak zorunda kalırsınız.
İşbu yazının özeti şudur,
Her çiçek bir insan, her insan da bir çiçekdir...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder